Tinne en Hugo Saelen

Tinne en Hugo Saelen

Jan, We zijn net terug thuis van een prachtige vakantie in de Alpen. En zoals beloofd nog een reactie op onze week in Chamonix. Wij, mijn dochter Tinne en ik, hebben een fantastische week in Chamonix doorgebracht. Vooreerst zijn wij gaan inlopen in de buurt van de Albert 1 refuge, met een tocht over de glacier du Tour en een beklimming van de Aiguille du Tour. De reden van deze voorafgaande dagen is dat door de leeftijd ik iets meer tijd nodig heb om op dreef te komen.
Goed voorbereid waren we zeker, het ganse jaar door zijn wij met sport bezig maar toch wilde ik niet het risico lopen om al vanaf het begin op mijn adem te moeten trappen.
Ook het omgaan met de rugzak, het aanbinden van de stijgijzers, het lopen over de rotsen en sneeuw…alles kon rustig uitgetest worden zonder de druk van om het even wie.
Op zondag 15 juli maakte we dan kennis met de gids, Robert. Vanaf het eerste contact verliep dit zeer vlot. Vooraf dachten we dat de eerste dag een verloren dag zou zijn voor ons omdat het niet de eerste keer is dat we over gletsjers lopen met stijgijzers. Maar dat was een duidelijke vergissing van ons. Robert, nam ons mee naar de gletsjer Mer de Glace en de ganse dag zijn we bezig geweest met oefeningen op het ijs, veel zaken die herhaling waren maar ook veel nieuwe dingen. En het belangrijkste van die dag is dat we veel vertrouwen in elkaar kregen, we leerden elkaar beter kennen en dat is o zo belangrijk in de bergen.
De twee volgende dagen stond de beklimming van de Grand Paradiso op het programma. Een prachtige berg in een wondermooie omgeving. Als voorbereiding van Mont Blanc is deze vierduizender uiterst geschikt om te acclimatiseren. De topdag was een lange dag maar met prachtig weer en een gids die via een rustig tempo niets forceerde zodat de beklimming ruimte liet om te genieten van de bergen en daar doe je het toch voor.
Op woensdag was het rustdag in Chamonix maar toch was deze dag spannend voor ons. De voorgaande week was er op de route des Trois Mont een vreselijke lawine geweest die het leven kostte aan 9 mensen. Wij zouden die route normaal gezien ook gebruiken voor onze topdag naar Mont Blanc. En hier zie je dan het grote voordeel van de organisatie Namaste.
Robert liet ons weten dat hij in overleg met Jan en de plaatselijke mensen een veilige route langs de andere kant, via de Goûter Route, als oplossing kon aanbieden. Het enige probleem was dat Refuge de Goûter volledig volgeboekt was. In de lager gelegen hut, Refuge de Tête Rousse, waren nog wel plaatsen beschikbaar. Alleen zou je dit in die korte tijd nooit klaarspelen maar Namaste is op dit gebied heel soepel en het schema werd snel aangepast. Het nadeel voor onze topdag was wel dat we nu 1700 meter moesten stijgen en ook afdalen, wat veel zwaarder was dan oorspronkelijk bedoeld. Maar we gingen ervoor, we waren uiteindelijk voor de Mont Blanc gekomen, dus proberen maar. We vernamen in de hut wel dat de dag voordien niemand de top had bereikt wegens het slechte weer. En de nacht van de topdag begon het ook nog eens verschrikkelijk hard te waaien. De kansen voor een succesvolle beklimming zakten naar nul.
Robert gaf de moed echter niet op, hij besliste om de beklimming pas tegen de morgen te starten, rond 5u i.p.v. 1u in de hoop dat de wind in de loop van de dag zou gaan minderen. De steile klim vanaf de refuge Tête Rousse naar de refuge de Goûter verliep redelijk vlot, maar vanaf de sneeuwrichel boven de Goûter hut begon de wind met flinke beuken ons evenwichtsgevoel te testen. Verschillende groepen die voor ons gestart waren keerden moedeloos terug. Wat waren wij blij dat we Robert bij hadden en dat hij ons al een paar dagen had kunnen testen. Hij wist wat we waard waren en hij zei dat we verder konden gaan en de top zouden bereiken als de wind hogerop een beetje kalmer zou doen.
Na veel beukwerk en uren sneeuwlopen bereikten we rond 12u30 de top. Enig mooi, gans alleen op de top, prachtig uitzicht, volop genieten en o zo blij dat we het toch geprobeerd hebben. Een mens moet een beetje geluk hebben en soms liggen alle puzzelstukjes goed en dan doet het zo’n deugd dat je daar deel van kan uitmaken.
Dit is het echte voordeel van Namaste, met een plaatselijke gids voor twee dagen zou dit nooit gelukt zijn. De beklimming is echter maar halfweg als je boven staat. Ook de terugweg was niet eenvoudig, je wordt moe en de euforie van het behalen van de top zwakt af, de wind bleef beuken en we moesten naar de hut die 1700m lager lag.
Na 12 vermoeiende uren zaten we opnieuw in de warmte van de refuge Tête Rousse, voldaan, moe, hongerig maar zeer blij dat Robert ons naar boven en veilig terug naar beneden kon brengen.
Hartelijk dank Robert, Jan, Lut, de ganse Namaste organisatie.
Tinne & Hugo Saelen